Toeval! Of toch niet?

Toeval! Of toch niet?

Toeval! Of toch niet?

Het overkomt mij vaak als ik mensen masseer die een ernstige lichamelijke en verstandelijke beperking hebben. Is dit toeval? Of toch niet? Het doet mij denken aan de eerste 2 jaar dat ik met deze doelgroep ging werken. Ik heb mijzelf vaak vragen gesteld. Wat betekenen eigenlijk die twee woorden? Lichamelijke en verstandelijke beperking. Houdt dit in dat de ander niet weet wat er om hem heen gebeurt? Zijn het mensen die niets snappen? Hebben zij oog voor de zorg en verzorging om hen heen? Kunnen zij zich op lichamelijk gebied nog wel ontwikkelen? Wat kunnen ze wel en niet aan? Hoe kun je iemand, ondanks zijn beperkingen, stimuleren, ondersteunen, prikkelen en het gevoel geven dat je openstaat en ziet wat de ander nog wel kan. En daar is tijd voor nodig! Tijd die er tegenwoordig vaak niet meer is.

Gezondmakende krachten

Inmiddels ben ik ruim 9 jaar verder en kan ik wel zeggen mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking zich kunnen blijven ontwikkelen. Als je de gezondmakende krachten maar aanspreekt. Gezondmakende krachten? Karen Wuerts & Hans Reinders schrijven in hun boek ‘De kunst van het zorgen. Over verbinding in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking.’  dat vanuit de heilpedagogiek aangesloten wordt bij het gezonde deel van de mens en niet bij ziekte of gebrek. Ook de gezondmakende krachten genoemd.

En ja…. er zijn periodes waarin iemand een terugval heeft, steeds minder kan, kwaliteiten die ontwikkeld waren verloren gaan door ziekte. Hoe moeilijk is het dan om de gezondmakende krachten van iemand te zien? Dit vraagt om een goede verbinding tussen de zorgverlener en diegene die de zorg nodig heeft.

Spasmen

Afgelopen week was ik weer bij Daan in het verpleeghuis. Hij lag te slapen toen ik binnenkwam. Nadat ik hem begroet had deed hij 1 oog open zodat hij mij liet weten dat hij wist dat ik er was. Als Daan ligt te slapen, stel ik hem altijd de vraag of hij wel zin heeft om gemasseerd te worden. Eerlijk is eerlijk, ik kan mij ook voorstellen dat hij gewoon rustig wil doorslapen. Nadat ik mijn vraag een aantal keer gesteld had, kreeg ik het antwoord. Hij schudde met zijn grote teen het ‘Ja’ gebaar. Uit ervaring weet ik dat Daan op dit soort momenten ook meer last heeft van spasmen, ongecontroleerde spierspanning in zijn lichaam. Ik pas mijn ritmische massage hierop aan en raak hem met zachte en lichte strijkingen aan. Dat helpt. Soms doet hij 1 oog open en kijkt mij kort aan. Ik maak oogcontact met hem en vraag of het nog goed gaat. En weer krijg ik een bevestigend antwoord.

Toeval! Of niet?

De kamer vult zich ondertussen met de geur van de lavendelturfolie. Ik hoor één van de verzorgers op de gang tegen haar collega zeggen ‘Oh, wat ruikt dat toch lekker. Kreeg ik maar even zo’n Zen momentje. Daar ben ik wel aan toe’ en ik moet erom glimlachen. Wie weet… Ondertussen ga ik gewoon door en wil Daan zijn linkerbeen masseren. En dan gebeurt het. Daan is ineens wakker, tilt zijn hoofd op, kijkt mij aan én tilt zijn linkerbeen iets omhoog. Je moet weten dat ik altijd een handdoek onder zijn been leg als ik deze ga masseren. In eerste instantie denk ik dat het toeval is. Dat Daan een spasme heeft, maar als ik goed naar hem kijk zie ik verder geen spierspanningen. Hij blijft mij aankijken. Ik benoem wat ik zie en dat ik het ongelooflijk knap van hem vindt dat hij dit nu op dit moment doet. Het maakt mij niet meer uit of het toeval is of niet.

Heb jij ook wel eens van die toevalsmomenten in je werk met mensen met beperkingen? Twijfel je ook wel eens of het toeval is of niet? Ik zou het echt ontzettend leuk vinden als je jouw ervaring met ons deelt.
Deel 2: Het ontstaan van de Hammam in de gehandicaptenzorg.

Deel 2: Het ontstaan van de Hammam in de gehandicaptenzorg.

Hoe ontspanningsmassages binnen het dagbestedingscentrum Rozemarijn is ontstaan!

Anita Weerman vertelt tijdens dit interview over het ontstaan van de Hammam. Dit zijn ontspanningsmassages die aan gehandicapten én hun begeleiders gegeven werd. Ik heb er al eens eerder over geschreven. Mijn ervaringen over de de Hammam . Ik was nog werkzaam bij Studio Rozemarijn. Een werkplaatsencentrum waar volwassenen met lichamelijke en /of verstandelijke beperking werken. Ieder had zo zijn eigen aandeel in het arbeidsproces. Maar iedereen is belangrijk in het hele proces!

 

Het ontstaan

Een aantal weken geleden was ik hier aanwezig tijdens de boekpresentatie van het boek ‘Hoe warmte werkt.’ Tijdens deze presentatie vertelde Anita Weerman, antroposofisch verpleegkundige over het ontstaan van de Hammam op Rozemarijn. Inmiddels alweer een aantal jaar geleden. Toch is dit het zaadje geweest van het ontstaan van de Hammam groep.

Anita haar verhaal over het ontstaan intrigeerde mij. Het blijkt dat het niet alleen wat met de kinderen deed, maar ook met de medewerkers. Tijdens haar presentatie vertelde zij over de ‘Kunst van het niet praten.’ Dat is een reden geweest om haar te interviewen. Waarom? Omdat de effecten tijdens en na de Hammam zo prachtig waren, dat ik je dit niet wil onthouden.

 

Luister naar haar verhaal:

(met een heel mooi vervolg voor andere cliënten)

Interview met Anita Weerman over het ontstaan van de Hammam

Meer Hammam momenten leren

 

Werk jij met gehandicapten of heb jij zelf een kind met lichamelijke en/of verstandelijke beperkingen. Zou jij graag meer willen weten over het creëren van Hammam momenten thuis of in de zorginstelling waar jij werkt? Wil jij graag zelf verschillende voet(reflex)-, hand- en hoofdmassages willen leren geven. Een heerlijk voetenbad willen leren geven met veilige essentiële oliën die je hierbij kunt gebruiken.

Neem dan gerust Contact met mij op. Dan kunnen we samen kijken wat ik voor jou/jullie kan betekenen.

Contactinformatie

Thobien Robberts

Connecting Touch Therapy 

Ravelplantsoen 19 

2151GS Nieuw-Vennep

hallo@thobien.nl

Copyright

©Connecting Touch Therapy is een initiatief van Thobien Robberts.

Mijn missie is om mensen met een lichamelijke en verstandelijk beperking in Nederland meer ontspanning en minder stress te laten ervaren door een van de ontspanningsmassages van de Connecting Touch Therapy. Ik wil hierdoor een bijdrage leveren om hun kwaliteit van leven te verbeteren.

Zware gevallen

Zware gevallen

Het zijn zware gevallen

 

Op vakantie

Het is een gewone doordeweekse dag. Eén van de gehandicapte jongeren, Rick, die ik verzorg is met zijn ouders twee weken op vakantie in het oosten van het land. Dit vakantiepark heeft alle voorzieningen voor mensen met beperkingen. Je kunt denken aan tilliften, hoog-laagbedden, ruime slaapkamers en woonkamer. Er is een aangepast zwembad op het terrein met extra warm water. Kortom, een echt vakantieoord, midden in de bossen waarin rust en ruimte een belangrijke rol lijken te spelen.

De 24 uurs zorg voor Rick gaat ook op zo’n vakantie gewoon door. Hij heeft een mooi en fijn team van verzorgers om zich heen weten te creëren. Iedereen schijnt het belangrijk te vinden dat hij ook met zijn ouders op vakantie kan.  We reizen dan ook één of meerdere dagen af naar het oosten van het land om voor hem zorgen. Tijdens dit soort dagen masseer ik hem ook regelmatig.

 

Zware gevallen

Als ik net aankom in het vakantiepark staan Rick en zijn ouders in de tuin te genieten van de stilte en rust. Af en toe loopt er een groepje kinderen met begeleiders voorbij. Maar dan loopt er een echtpaar op het pad. De vrouw draait zich een paar keer om en kijkt ons aan. Vervolgens loopt ze op ons af en zegt: ‘Er is hier wel veel verandert zeg. Het zijn wel allemaal zware gevallen. Dat was vroeger niet zo.’ Ze begint te vertellen dat het vroeger een revalidatiecentrum was geweest en dat ze het niet meer terug kent.

Ik merk dat haar woorden ‘zware gevallen’ mij irriteren. Ze kijkt Rick niet één keer aan maar praat over hem heen.  De vrouw praat over gehandicapten alsof ze er niet zijn en er niet toe doen. Woorden als ‘ Ik had nooit verwacht dat het zo zou zijn. Wat doen ze hier? Ik herken er niets meer van terug, jammer.’  Hoe respectloos komen haar woorden bij mij binnen. Het begint ondertussen in mij te borrelen.

 

Vakantie?

De moeder van Rick zegt dat zij zijn ouders zijn en hier twee weken met vakantie zijn.

‘Ouders? Vakantie? Gaan jullie ook op vakantie?’ zegt deze mevrouw verbaasd. Ze vraagt dan aan mij wat ik dan doe. Ik probeer het haar rustig uit te leggen. Toch realiseer ik mij dat zij er niet veel aan kan doen. Ik zie de vrouw van de ene verbazing in de andere vallen.  Het lijkt erop alsof zij in een situatie is beland die zij van te voren niet had voorzien. Er een heel ander beeld bij had. Ook bij de zware gevallen die zij op het terrein ziet rondlopen en rondrijden in hun rolstoel.

 

Geen contact

Terwijl de vrouw druk haar verhaal aan ons kwijt moet, kijkt zij niet één keer naar Rick. Zegt zij geen woord tegen hem, ook niet als ik tegen hem zeg dat deze mevrouw hier vroeger gewerkt heeft. De ouders van Rick blijven rustig en laten de vrouw haar verhaal doen. Af en toe wisselen wij een blik met elkaar uit.

Als de vrouw weer verdwenen is, blijven we allemaal wat verbouwereerd staan. Dit gesprek heeft hooguit 5 minuten geduurd en niet alleen op haar impact gehad maar ook op ons. ‘Dit is het raarste gesprek wat ik ooit heb gehad over Rick en zijn lotgenoten’ zegt moeder dan. Ik kan dit alleen maar beamen.

Als ik naast mij kijk zie ik Rick in zijn rolstoel, met zijn prachtige ogen en mooie lach. Het is jammer dat mensen dit vaak niet zien. Ik realiseer mij nog meer dat ik het mooiste werk heb wat ik mij maar kan bedenken. Het verzorgen en masseren van mensen met meervoudige beperkingen. Hoe zwaar het soms ook is.

 

Respectvol en met aandacht.

Het doet mij nog meer beseffen dat mensen met lichamelijke en/of verstandelijke beperkingen ook met respect en aandacht bejegend willen worden. Maar dat dit voor veel mensen lastig is, blijkt uit bovenstaand waargebeurd verhaal. Ik snap dat het lastig kan zijn. Daarom geef ik je gewoon 2 eenvoudige tips om respectvol en met aandacht contact te maken met mensen die dit niet gemakkelijk vanuit hunzelf kunnen doen.

Tip 1: Maak contact

Heel simpel, maar maak even contact met de ander. Gewoon door hem of haar gedag te zeggen. Ben jij gewend om iemand een hand te geven? Vraag desnoods of het kan aan de begeleider en doe dit dan nu ook.

Tip 2: Bij gesprek betrekken

Betrek de ander bij het gesprek. Dit kan eenvoudig door diegene even aan te kijken en te benoemen waar jullie het over hebben. Is de ander in staat om ook iets te zeggen, nodig hem of haar hiervoor uit. Hou er rekening mee dat het antwoordt langer op zich kan laten wachten dan je gewend bent. Geeft iemand geen antwoord, dan is dit ook oké. Het gevoel dat de ander zich gezien voelt is vele malen sterker dan het antwoord dat iemand wel of niet geeft.

Tip 3: Praat over mensen en toon respect

Hoe praat jij over mensen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking? Heb je het over ‘die’ , ‘zware gevallen’, ‘debielen’. Ja, het komt echt voor dat gehandicapte mensen zo genoemd worden. Bij mij gaan mijn haren rechtovereind staan als ik anderen zo hoor praten. Mensen met beperkingen willen met respect benaderd worden. Dat houdt ook in dat je met respect over ze praat. Je kunt dit doen door iets moois over deze persoon te zeggen. Een compliment geven is leuk, maar ontvangen nog beter.

Connecting Touch Therapy massages

Connecting Touch Therapy is als aanrakingsmethode gericht op de zintuiglijke prikkelverwerking. Tijdens en na de behandeling is dit zichtbaar aan een toename van rustmomenten/ ontspanningsmomenten in de lichaamshouding, gezichtsuitdrukking en de ademhaling. Wil jij hierover meer weten? Kijk dan op: Connecting Touch Therapy

Cursus Connecting Touch massages

Ben jij geïnteresseerd om de verschillende massages te geven? Op zaterdag 24 februari en 3 maart start er weer een 2-daagse cursus Connecting Touch massages

Ps: Vanwege privacy redenen zijn de namen van al mijn artikelen gefingeerd.

 

Heb jij ook dit soort ervaringen gehad? Ik ben heel benieuwd hoe jij daar meer bent om gegaan? Zou je dit met ons willen delen door een reactie te geven?

Ik weet het niet meer

Ik weet het niet meer

Ik weet het niet meer.

5 tips die mij hebben geholpen

 

Er zijn van die momenten in mijn leven dat ik het even niet meer weet. Het is vast niet raar dat ik dit zo aan je vertel, want ik ben ervan overtuigd dat we dat allemaal weleens hebben. Dit keer was het aan het begin van mijn nachtdienst bij een jong volwassen man met meervoudige beperkingen die ik wekelijks thuis verzorg. Naast het geven van massages werk ik als verpleegkundige bij gehandicapten die nog thuis wonen. Zijn ouders vertellen dat hun zoon de laatste uren veel onrust heeft gehad.

 

De onrust

Ik kijk hem aan. Normaal heeft hij een grote lach op zijn gezicht en stralende ogen. Dit keer niet. Zijn harde en indringende geluiden vullen zijn kamer. Zo’n geluid alsof hij je heel hard roept, maar dan zonder woorden. Schijnbaar heeft hij ergens last van. Het lijkt er dit keer op dat het zijn buik is. Zijn gezicht vertrekt in een grimas en hij beweegt zijn benen onrustig op en neer. Vaak is het zijn ontlasting wat hem dwarszit. Ouders komen er niet achter en laten mij alleen met hun zoon. En dat is oké, want ik kan je vertellen dat het veel energie voor alle partijen kost als niet duidelijk is wat er aan de hand is. Voor ouders is het fijn als er iemand is die het even van hun kan overnemen.

 

Machteloos gevoel

Met grote ogen kijkt hij mij aan. Ik vind het altijd moeilijk om te zien. Iemand die door zijn gedrag aangeeft dat er iets is. Onbegrepen wordt omdat hij verbaal niet duidelijk kan maken wat er is. Ik kan je vertellen dat het mij een machteloos gevoel kan geven.

Je vraagt je nu misschien af: ‘Waarom halen ze er dan geen dokter bij.’  Misschien klinkt het voor jouw raar in je oren, maar zij kunnen vaak op dat moment ook niets doen. Deze ervaringen hebben we al gehad. Observeren, signaleren en hem het gevoel geven dat we er voor hem zijn. Daar kiezen we nu voor. Terwijl ik rustig tegen hem praat, vertel ik hem dat ik zie dat er iets dwars zit. Het is belangrijk dat ik hem serieus neem. Hij reageert met dezelfde harde geluiden en zijn ‘andere blik’ in zijn ogen.

Hoe simpel is het om nu te denken ‘geef hem dan een pijnstiller’. Was het maar zo makkelijk. Bij deze jongen is om verschillende lichamelijke redenen voorzichtigheid geboden om een ‘gewoon Paracetamolletje’ te geven. Die kwetsbaarheid vraagt om goed na te denken om een juiste beslissing te nemen.

 

Controles en afstand nemen

Ik doe een paar controles om te kijken of hij misschien koorts heeft en ziek wordt. Alles is goed. Misschien helpt een andere houding hem zich prettiger te voelen en laat hem op de rand van het bed zitten. Helaas, hij verstijft nog meer. De onrust wordt erger en hij begint hardere geluiden te maken. Vervolgens leg ik hem op zijn zij. Het is heel even stil, maar dan begint hij weer hard te roepen en met zijn benen te trappelen. Ik draai hem op zijn rug. Ruggensteun omhoog, ruggensteun omlaag. Stil zijn en naast hem gaan zitten. Muziek aan. Niets helpt en dan komt het moment dat ik even niet meer weet wat ik nu kan doen om hem te helpen.

 

Ik neem even afstand en denk kort na wat ik nog kan doen. Dan neem ik een besluit en draai hem op zijn buik. Zijn gordijn gaat een stukje open zodat hij naar buiten kan kijken. Het is donker maar de lantaarnpaal vlak voor het huis geeft voldoende licht. Na een paar minuten wordt hij rustiger. Af en toe kijkt hij mij aan en verschijnt er langzaamaan weer een voorzichtige twinkeling in zijn ogen. Een kwartiertje later ligt hij ontspannen op zijn buik naar buiten te kijken. Als ik hem na een tijdje weer op zijn rug leg, valt hij na een uurtje in een rustige en ontspannen slaap. Wat er met hem aan de hand is geweest? Ik kan het je niet zeggen.

 

Mijn eerste jaar

Het doet mij denken aan mijn eerste jaar in de gehandicaptenzorg. Mijn 18 jaar ervaring als verpleegkundige op het consultatiebureau  waren misschien toch onvoldoende geweest om met deze nieuwe doelgroep te werken. Regelmatig heb ik gedacht: ik weet het even niet meer. De intensieve begeleiding en verzorging. Ervoor zorgen dat ik in mijn eigen kracht bleef staan, maar hoe doe je dat als je continue het gevoel hebt uitgedaagd te worden? Je het moeilijk vindt om je kwetsbaar op te stellen. Ik het liefst alles alleen wilde oplossen. Eén ding werd mij snel duidelijk: het lag niet aan de ander, ik moest aan mijzelf werken om met dit gevoel leren om te gaan. Wil jij weten wat ik heb gedaan?

 

 

4 Tips die mij hebben geholpen

 

  1. Maak het bespreekbaar: Door mijn machteloosheid bespreekbaar te maken met collega’s kreeg ik steun en tips. Ik heb ervaren dat ik niet de enige was die hier last van had. Die herkenbaarheid zorgde voor saamhorigheid.
  2. Neem afstand: Ik had de neiging om te dicht op iemands huid te zitten. Typisch een gevalletje van ‘overzorgen’. Bewustwording van dit soort momenten en ademhalingsoefeningen hebben mij geholpen om afstand te nemen. Zowel op het moment als ik het even niet meer wist, maar ook op momenten als ik rustig was. Op deze manier leerde ik mijzelf een goede buikademhaling aan. Extra tip: Ervaar jij een moment van even niet meer weten? Is het lastig om in het moment bv. je ademhaling onder controle te krijgen. Ga even naar de wc. Een plek waar je ongestoord een oefening kunt doen.
  3. Humor: Lachen geeft lucht. Door de dingen bespreekbaar te maken, niet alles te serieus te nemen, de humor van iets ook in kunnen zien heeft mij enorm geholpen.
  4. Sta open voor leermomenten: Het heeft lang geduurd voordat ik dit mijzelf toestond. Achteraf kan ik zeggen dat de perfectionist mij behoorlijk in de weg heeft gezeten. Door open te staan voor mijn leermomenten heb ik mij kwetsbaar durven op te stellen. Maar heeft het mij veel meer gebracht. Ik sta meer in mijn eigen kracht. Geeft mij rust en vertrouwen. Dat gun ik jou ook.
  5. Benoem de dingen die wel goed zijn gegaan: We hebben de neiging om ons te focussen op de dingen die niet goed gaan. Dat had ik ook. Door mij hiervan bewust te worden ben ik mij gaan focussen op de dingen die wel goed waren gegaan. Ik kan je vertellen dat dit veel meer was dan ik van te voren had gedacht.

 

Contact

Wil jij graag meer weten over wat ik doe? Neem dan gerust Contact met mij op.

 

Jouw ervaringen

Herken jij je in mijn verhaal? Loop je ergens tegenaan?  Het zou super zijn als je dit met ons wilt delen. Je kunt dit doen door je reactie hieronder te schrijven. Wil je liever anoniem blijven? Geen probleem. Stuur dan een mail naar : hallo@thobien.nl

2 Recepten met etherische oliën in de gehandicaptenzorg

2 Recepten met etherische oliën in de gehandicaptenzorg

Etherische oliën in de gehandicaptenzorg.

Hoe bekend ben jij met het gebruik van etherische olie? Of misschien moet ik het anders zeggen: Hoe bekend is het gebruik van etherische oliën in de gehandicaptenzorg? Wat denk jij? Als ik het zo om mij heen vraag aan ouders en mensen die in de gehandicaptenzorg werken, dan is het niet zo heel erg bekend en al helemaal niet gewoon.

Onbekend maakt onbemind

Mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking hebben over het algemeen medicijnen nodig om zo goed mogelijk te kunnen functioneren. In gesprekken met ouders en verzorgers die ik heb gevoerd kwam regelmatig naar voren dat ze het idee hebben dat het of-of is. Medicijnen of aromatherapie. Mensen schijnen te denken dat ze niet samen gebruikt kunnen worden.

Daarnaast vertelde ouders mij bang te zijn dat het door mensen wordt geadviseerd die tegen medicijnen zijn. Die geloven dat je alles op natuurlijke wijze kunt genezen. Dat is een groot misverstand. Zeker voor de doelgroep waar ik mee werk. Een kwetsbare doelgroep die vaak medicatie moet blijven gebruiken vanwege hun lichamelijke en verstandelijke beperkingen en aandoeningen. Het lijkt erop dat de term ‘onbekend maakt onbemind’ hier een rol in speelt. Ik heb ervaren dat het gebruik van etherische oliën het lichaam op een andere manier kan ondersteunen. Je moet weten waarom, wat, wanneer en hoe je de olie gaat gebruiken. Dit zijn belangrijke vragen die ik mijzelf altijd stel als ik hier gebruik van ga maken.

Mijn ervaringen en 2 recepten van etherische oliën.

 Lavendelolie en Geraniumolie

 

Schimmels en smetplekken

Een gehandicapte jongeren had de afgelopen zomermaanden een steeds weer terugkerende schimmelinfectie aan de binnenkant van zijn hand. Dit schijnt door zijn contracturen te komen. In het begin werden zijn handen met een lichte hormoonzalf ingesmeerd volgens gebruik. Dit bleek niet voldoende te zijn. Binnen 1½ week na het stoppen van de hormoonzalf kwamen de klachten weer terug. Na het vierde tubetje stelde ik ouders voor een oliemengsel te maken met etherische olie. Ouders stonden hier positief tegenover. Het voordeel van het gebruik van deze olie is dat je het langere tijd kunt gebruiken. Dit in tegenstelling tot (lichte) hormoonzalven. Binnen 2 weken zagen we dat de huid veranderde. Deze werd minder schilferig. De huidskleur werd minder vurig. Na 6 weken zag de huid er rustig uit en is de schimmelinfectie tot op heden niet meer terug gekomen. (zie foto’s)

Recept:

Gebruik altijd een biologische basisolie en etherische olie. De etherische olie heeft een therapeutische werking. Let op: Deze is duurder dan een etherische olie van een van de bekende drogisterijen.

  • 50 ml kokosolie (evt. gefractioneerde kokosolie. Dit is de vloeibare vorm)
  • 30 dr. Geraniumolie ( Botanische naam: Pelargonium asperum Ehr.ex Willd. Cv bourbon)
  • 20 dr. Lavendelolie ( Botanische naam: Lavendula angustifolia Mill.

 

Gebruik:

Smeer 3 x per dag de plek in met de Geranium/Lavendel massageolie. Als de wondjes en schimmelinfectie zijn verdwenen blijf je de olie nog 2 weken gebruiken. Daarna kan het gestopt worden.

Kalmerend en emotionele spanningen loslaten

Een ernstig meervoudig gehandicapte jonge vrouw met epilepsie en een autisme spectrum stoornis heeft periodes waarin zij veel onrust en spanning heeft. Dit uit zich in gillen, rennen en geen externe prikkels kunnen verdragen (muziek en andere geluiden). In deze periode zoekt zij veel contact met haar begeleiders. Dit laat zij zien door voor hun te staan en handcontact te maken. Doordat de vrouw niet kan praten is het vaak onduidelijk waar haar onrustige gedrag vandaan komt. Ik geef haar met regelmaat een lichaamsmassage met Turf/Lavendelolie.

Als ik weer bij haar ben vertelt moeder dat haar dochter weer een onrustige periode heeft. We gaan geraniumolie in een elektrische aromastreamer proberen.  In de praktijk blijkt de complexiteit van de geraniumolie te leiden tot een breed werkingsgebied. Geraniumolie is o.a.ontstekingsremmend, anti-bacterieel, schimmeldodend, wondhelend, krampstillend, pijnverdovend. In een aromastreamer blijkt geraniumolie een kalmerende werking te hebben en laat emotionele spanningen los.  Moeder zegt niet zo bekend te zijn met etherische oliën in de gehandicaptenzorg. Zij wil het zeker gaan proberen.

Een aantal weken later vertelt moeder dat het lijkt alsof haar dochter vaker rustiger gedrag vertoond als de geraniumolie in de aromastreamer gebruikt wordt. We besluiten om het te blijven gebruiken in periodes als de onrust weer toeneemt.

Recept:

Gebruik altijd een biologische basisolie en etherische olie. De etherische olie heeft een therapeutische werking.

Benodigdheden:

  • 1 Aromastreamer. Dit kan met een filter of waterreservoir zijn.
  • 1 tot 3 dr. Geraniumolie (Botanische naam: Pelargonium asperum Ehr.ex Willd. Cv bourbon)
  • Zet de aromastreamer na 2 tot 3 uur uit.

Cursus Connecting Touch massages aan gehandicapten

Op zaterdag 24 februari en 3 maart 2018 geef ik weer de cursus Connecting Touch massages . Een 2 daagse cursus waarin ik je voet-, hand- en hoofdmassages leer geven. Welke etherische oliën je op een veilige manier kunt gebruiken. In 2 dagen maak jij je eigen praktisch toe te passen Connecting Touch massageplan welke jij op je werk of thuis kunt toepassen. Daarnaast deel ik al mijn ervaringen met je. Wil jij weten hoe je de massages op je werk kunt gaan toepassen. Lees dan mijn blog: Gehandicapten gaan naar de Hammam

Jouw ervaringen

Heb jij ervaring met het gebruik van etherische oliën bij mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking? Het zou super zijn als je dit met ons wilt delen. Je kunt dit doen door je reactie hieronder te schrijven.