Er niet mee bemoeien

Afgelopen week zijn mijn man en ik een paar dagen naar Deventer geweest. Een gezellige stad met leuke kleine straatjes en steegjes. Wat opvallend was, waren de kleine winkeltjes. Winkeltjes die je normaal gesproken niet snel in een stad ziet, maar dat even terzijde.

Het was vroeg in de middag en we hadden wel zin om te gaan lunchen. Terwijl we door één van de steegjes liepen zagen we een lunchroom met een leuk zonnig terras. Het zag er sfeervol uit en ondanks dat er niemand zat besloten we om hier te gaan lunchen. Wat bleek, in deze lunchroom werken mensen met een beperking.

 

Kort nadat we aan een tafeltje waren gaan zitten, werden we enthousiast begroet door twee medewerksters. Een van hen trad wat meer op de voorgrond dan de ander, maar de taken waren duidelijk verdeeld. De een nam de bestelling op, de ander bracht de bestelling naar de tafels.

Het werd drukker

Ondertussen werd het drukker op het terras, maar de dames bleven rustig en stoïcijns hun werk doen. Een paar tafeltjes bij ons vandaan was een echtpaar gaan zitten.

De medewerkster die de bestellingen opnam, liep naar hen toe en vroeg of zij al een keuze hadden gemaakt. De vrouw vertelde dat zij geen Nederlands verstond maar Duits spraken. Het drong nog niet goed tot de vrouw die de bestelling opnam door. Zij vroeg in het Nederlands of ze al een keuze hadden gemaakt. De vrouw antwoordt in het Duits. Dit gaat nog een paar keer zo door.

 

Er niet mee bemoeien

Ik voelde de neiging om mij ermee te gaan bemoeien, maar ik wist ook dat ik dit niet moest doen. Het is een patroon dat ik van mijzelf herken in de periode dat ik net in de gehandicaptenzorg werkte. Door mijn onervarenheid van toen, waar ik dacht dat gehandicapten weinig tot niets konden, nooit stil had gestaan dat zij zich ook konden ontwikkelen, ik dacht dat zij volledig afhankelijk waren van anderen, kreeg ik nu weer dàt gevoel. Door mijn ervaring van de afgelopen jaren weet ik inmiddels dat ik in deze situaties een stap achteruit mag doen om de ander de kans te geven om te leren en te reageren.Ik ga mij er niet mee bemoeien.

 

Duits praten

Plotseling ging de medewerkster Duits praten. Zinnen als ‘Was machen Sie. Ein Pfannekuch und ein Frites?’ ‘Möchten Sie auch etwas trinken?’ De vrouw begon een gesprek met het echtpaar. In het Duits. En eerlijk is eerlijk. Ik zou het niet veel beter hebben gedaan. Ik heb altijd geleerd dat je een gesprek niet mag afluisteren, maar in dit geval kon ik gewoon niet anders. En ik genoot ervan om te zien hoe de medewerkster haar werk deed.

Toen ze de bestelling had opgenomen en langs ons tafeltje liep, gaf ik haar een compliment dat ze zo goed Duits sprak. Ze vertelde dat ze vroeger altijd op wintersport naar Oostenrijk ging. ‘En ja, dan leer je nog eens wat.’ waren haar letterlijke woorden.

 

Iedereen wil zich ontwikkelen

Als ik iets geleerd heb de afgelopen jaren is dat iedereen de wil heeft om zich te ontwikkelen. Bij het in zijn ontwikkeling belemmerende kind gaat het erom zijn karakteristieke individualiteit te ontmoeten. Welke bijzondere mogelijkheden en welke intenties schuilen er in dit kind? Wat zit nog verborgen in het kind en mag tevoorschijn komen?

Voor volwassenen is het belangrijk te merken dat zij aangesproken worden op wat ze doen. Ook zij vinden het van groot belang dat zij iets voor een ander kunnen betekenen. Hoe klein dit in onze ogen dan zal zijn.