‘Ik ben bang voor ze.’ zijn één van de eerste woorden die ze tegen mij zegt als ik vertel wat voor werk ik doe.
Ik sta op een door de weekse dag te wachten op de trein richting Leiden. De omroepster laat weten dat de trein 15 minuten vertraging heeft. De jonge vrouw naast mij zegt een paar harde woorden die ik maar niet ga herhalen. Het geeft wel reden tot contact. Ze vertelt dat ze een sollicitatiegesprek heeft en een aansluiting zal missen. Nadat ze mij meer verteld heeft over haar sollicitatie vraagt ze aan mij wat voor werk ik doe.

Ik ben bang

Ik vertel haar dat ik met mensen werk die een ernstig meervoudige beperking (EMB) of Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) hebben. Haar reactie is: ‘Wat knap, maar ik ben bang voor ze!’. Ik schrik van haar antwoord maar ga er wel op in. Ze vertelt dat ‘deze mensen onbetrouwbaar zijn, je nooit weet hoe ze reageren, ze agressief zijn en er vaak raar uitzien. Ik weet niet wat ik tegen ze moet zeggen. Eerlijk gezegd, ik negeer ze.’

Poeh, wat een ander beeld heeft zij dan mij. Er volgt een open gesprek. Ze zegt dat ze geen ervaring heeft met gehandicapten. Het is haar beeld. Ze is nieuwsgierig naar mijn ervaringen. Tja, waar begin je dan? Gewoon bij het begin. Welk beeld ik vroeger had. Dat dit niet de werkelijkheid is. Ik had alleen geen ervaring in het werken met mensen met een ernstige meervoudige beperking (EMB) of Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). Nu wel.

En ja, ze kunnen agressief reageren. Dat komt vaak omdat prikkels heftiger binnen kunnen komen, vanuit onmacht, onduidelijkheid of een gevoel van onrechtvaardigheid en gebeurt niet zomaar (maar is dat bij ‘gewone’ mensen ook niet zo?). Ja, een lichaam met al zijn beperkingen ziet er anders uit, maar zegt niets over hoe deze persoon is. Er zijn altijd momenten dat hij/zij iets van zichzelf willen laten zien. Een simpele lach, een geluid, een gebaar.

Ik vertel de jonge vrouw wat ik ervoor terugkrijg als ik hen masseer of thuis verzorg. Dat ik de kleine dingen in het leven meer waardeer, ik dankbaar ben wat allemaal wel gaat.  Mensen met EMB en NAH veel meer weten en doorhebben wat er om hun heen gebeurt, dat zij ook gezien willen worden en aandacht willen krijgen. Het belang van oprechte aandacht, contact en duidelijkheid wat zorgt voor het opbouwen van een vertrouwensrelatie.  De voldoening die het mij geeft om iets voor hen te kunnen betekenen. Om de verbinding te zoeken. Ik moet aan Rick denken en vertel haar mijn ervaring met hem.

Rick

Sinds ruim een jaar kom ik wekelijks bij Rick thuis.  Een jonge jongen van begin 20, heeft altijd een lach op zijn gezicht en spreekt met zijn ogen. Ja, Rick is geen ‘gewone’ jongen die jij en ik meestal tegenkomen. Rick is geboren met ernstige en meervoudige handicaps. Hij kan niet praten, niet lopen, niet bewegen, niet eten, niet lezen, niet rekenen, niet op zichzelf gaan wonen etc. Allemaal dingen die hij niet kan. Maar Rick laat ons iets anders zien, waar jij en ik nog veel van kunnen leren.

Het is lekker weer en Rick is net wakker van zijn middagslaap. Ik krijg een big smile van hem. Hij heeft er weer zin in en zich voldoende opgeladen om de rest van de middag goed door te komen. Nadat ik hem verzorgd heb en hij weer in zijn rolstoel zit, vraag ik aan hem of hij zin heeft om naar buiten te gaan. Hij draait zijn hoofd naar het raam en begint te lachen. Wij gaan dus naar buiten. Rick woont in een rustige omgeving. We kunnen het groen op zoeken of de reuring van de wijk. Ik besluit het te gaan combineren. En dan begint het:

Big Smile

‘Ha Rick, lekker weer hé?’ Reactie Rick: ‘Big smile’.

Na nog geen vijf minuten komt er een jongetje van een jaar of 10 voorbijfietsen:Hoi Rick’. Reactie Rick: ‘Big smile’.

Er loopt een mijnheer met een hond op de dijk: ‘Ha jongen, weer lekker aan de wandel’.  Reactie Rick: ‘Big smile met geluid’.

En zo gaat het maar door. De eerste keren dat ik met hem ga wandelen ben ik iedere keer zo verbaasd en vraag mij af ‘Hoe komt dat toch dat hij zoveel mensen kent? Hij kan niet praten en toch kent hij heel veel mensen. En mensen kennen hem’.   Het komt door de eenvoud van zijn uitnodigende lach. Rick kijkt de mensen meestal aan als zij contact met hem maken. Zijn ogen stralen en hij kijkt blij. Zijn familie en begeleiders maken contact met de ander namens hem, omdat zij zien dat hij er zo van geniet. Omdat hij, ondanks zijn handicaps, ook erkenning nodig heeft om erbij te horen. Dat mensen hem zien en hij niet genegeerd wordt.

 

De jonge vrouw zegt dat dit haar aan het nadenken zet. ‘Ik ben bang voor ze, maar hou jouw verhaal wel in mijn achterhoofd’.

Japanse onderzoeker Masaro Emoto

Tijdens mijn opleiding tot natuurgeneeskundig therapeut ben ik in aanraking gekomen met Masaro Emoto (1943 – 2014). Een Japanse onderzoeker die onderzoek doet naar de waterkristallen in het water. Het water wordt

in speciale potjes gedaan en blootgesteld aan specifieke prikkels zoals muziek of een woord. Dit water wordt ingevroren zodat er waterkristallen ontstaan. Emoto ontdekte dat er prachtige kristallen ontstaan als er positieve woorden, rustige (klassieke) muziek gespeeld wordt, positieve gedachten uitgezonden worden.

Bij negatieve woorden, gedachten veranderd de structuur van de waterkristallen in een klomp van kristallen die dicht tegen elkaar aan zitten.

Experiment

Maak 3 potjes met gekookte rijst.

  • Op het eerste potje rijst staat Liefde en krijgt een prominente plek in de woonkamer. Meerdere keren per dag zeg je hoe mooi het is en hoeveel je van haar houdt.
  • Op het tweede potje staat Haat. Dit potje staat aan de andere kant van de kamer. Het krijgt meerdere keren de lelijkste woorden te horen.
  • Op het laatste potje staat niets geschreven en wordt hoog in een kast gezet. Het wordt genegeerd.

Ik besluit om dit met onze (toen nog jonge) kinderen te doen. Zij vonden het maar niks en raar, maar hun nieuwsgierig won het. In de drie weken dat we dit experiment hebben gedaan zien we de verschillen ontstaan tussen Liefde en Haat. Na drie weken zagen onze potjes er net zo uit als bovenstaande foto.

De kracht van 1fout.

Het potje wat genegeerd werd, zag er het slechts uit. Zwart, vol schimmel.

Hoe vaak komt het voor dat we mensen negeren? Elkaar niet meer zien groeten en voorbij lopen. Druk met onszelf bezig zijn en geen oog meer hebben voor de ander.

 

1 Super eenvoudige tip!

Begroet ook de mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking of Niet Aangeboren Hersenletsel en negeer ze niet. Aandacht, contact en aanraken zijn een van de eerste levensbehoefte.

 

De kracht van eenvoud

Connecting Touch Therapy zijn eenvoudige ritmische massages, inwrijvingen, voet- en handbaden aan mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking of Niet Aangeboren Hersenletsel.

 

Wil jij graag  CONTACT over deze massages, inwrijvingen, voet- en handbaden waarbij je  100% biologische essentiële oliën en massageolie gebruikt die veilig met de medicatie gebruikt mogen worden? Stuur mij dan een  MAIL zodat wij samen kunnen bespreken wat de mogelijkheden zijn.

Ps: Vanwege privacy redenen zijn de namen in al mijn artikelen gefingeerd.